Hayat bazen insanın önüne hiç ummadığı büyük yollar çıkarır. Tam ümidi kestiğin anda öyle bir kapı açılır ki, belki de hayatının dönüm noktası olacaktır. Benim içinde artık yeni bir yol başlıyor. Bu satırları bir veda değil, bir teşekkür olarak kaleme alıyorum.
Her şeyden önce aileme... Her zaman dimdik durmayı bana öğreten, sevgisini yüksek sesle değil, güven veren suskunluğuyla gösteren, yorulduğumda fark ettirmeden yükümü hafifleten babam… Ben düştüğümde önce kalbi sızlayan, ben sustuğumda gözlerime bakıp ne hissettiğimi anlayan, bazen bir bakışıyla toparlayan, bazen sarılışıyla tüm yükümü hafifleten, ben güçlü görünmeye çalışırken aslında benim en büyük gücüm olan bir adım gerimde ama hep yanımda olan annem… Bitmek bilmeyen enerjisiyle hayatımı renklendiren, en zor anlarımda bile beni gülümsetmeyi başaran, kimseye belli etmese de her zaman arkamda duran, varlığını bilmenin bana cesaret verdiği abim… ve Küçükken elimi tutan, büyürken yolumu aydınlatan, ben kararsız kaldığımda aklım, yorulduğumda gücüm oldun. Bazen bir cümlenle içimi toparladın, bazen sadece varlığın yetti. Sen benim en sakin yanım, hayat öğretmenim, en sağlam dayanağımsın ablam, Bana sevgiyi, sabrı ve gücü öğrettiniz. Zorlandığımda arkamda kocaman bir dağ gibi durduğunuzu bilmek, bugün bu adımı atabilmemin en büyük sebebi. Varlığınız, en kıymetli pusulam. Hayattaki en büyük şansım Ailem...
Sonrasında dostlarım... Günlerimizi kahkahalarla, göz yaşlarıyla, hayallerle geçirdiğim güzel insanlar. Belki yan yana kahve içemeyeceğiz, aynı sokaklarda gezemeyeceğiz ama siz hep benimle olacaksınız. Siz benim hayatımın en renkli parçalarısınız. Biliyorum ki aramızda kilometreler olsa da gönül bağı mesafeden güçlüdür.
Sevgili hocalarım... Siz bana sadece ders anlatmadınız, aynı zamanda yol gösterdiniz. Sözleriniz, bazen en umutsuz anımda ışık oldu, bazen en yorgun günümde ‘devam et’ diyen güç. Sınıfın kapısından çıktığımda bile aklımda kalan sözleriniz bu yolda bana eşlik edecek.
Ve hayatıma dokunan herkes... Bana acısıyla, tatlısıyla anılar bıraktınız bazen de ders oldunuz. Bazılarınız yanımda olurken, bazılarınız sırtını döndü. Ama hayat zaten biraz böyledir. Ne demişler herkes layığıyla mutlu olmalı ben hayallerimi yaşıyorum. İyi yada kötü, kim ne kattıysa bugün olduğum kişiyi siz şekillendirdiniz. Sizden bana kalan ya bir kahkaha oldu ya da acı bir tebessüm :)
Şimdi bavulumda sadece kıyafetlerim yok, sizden bana kalan hatıralar, sevgiler, dersler ve dualar var. Ve işte tam bu yüzden, nereye gidersem gideyim, aslında hiçbir zaman yalnız olmadığımı biliyorum. Gidiyorum ama aslında kalbim hep burada kalıyor. Bavulum ağır olabilir ama en ağır yüküm sevgi...
Yeni başlangıçlar, yeni yollar, yeni umutlar ve yeni hayaller için...
Ve en önemlisi kendim için...
Nehir Deniz
