İnsan bazen yorulur. Hayattan değil belki ama yaşadıklarından, sustuklarından, içine attıklarından… Herkese anlatamadığı, anlatsa da anlaşılmayacağını düşündüğü şeylerden yorulur.
Öyle zamanlar olur ki ne birinin tesellisi yeter ne de kendi kendine söylediği güzel sözler. İnsan sadece biraz huzur ister. Zihninin susmasını, kalbinin sakinleşmesini, içindeki o ağırlığın hafiflemesini…
Ben böyle bir huzuru İnşirah Suresi'nde buluyorum.
Ne zaman dinlesem içimde bir şeyler değişiyor. Bazen gözlerim doluyor, bazen derin bir nefes alıyorum. Sanki içimde uzun zamandır sıkışıp kalmış bir şey yavaş yavaş çözülüyor. Üstelik hayatımda hiçbir şey değişmemişken…
Sorunlar aynı, sorumluluklar aynı, belki insanı yoran düşünceler bile aynı. Ama kalbim artık aynı ağırlığı taşımıyor.
‘Şüphesiz, güçlükle beraber bir kolaylık vardır. Gerçekten, güçlükle beraber bir kolaylık vardır.’
İnşirah Suresi'nin bu iki ayeti üzerinde her düşündüğümde başka bir anlam buluyorum.Çünkü burada dikkatimi çeken çok önemli bir ayrıntı var. Allah, kolaylığın yalnızca zorluk bittikten sonra geleceğini söylemiyor. Zorlukla beraber bir kolaylığın olduğunu müjdeliyor.
Ne kadar güçlü bir hatırlatma…
Biz insanlar çoğu zaman huzuru bir şeylerin bitmesine bağlıyoruz. Şu sıkıntı geçsin, şu mesele çözülsün, şu bekleyiş sona ersin, şu kırgınlık unutulsun… Ondan sonra mutlu olacağımızı düşünüyoruz.
Peki ya hayat hiçbir zaman tamamen sorunsuz olmayacaksa?
Ya bir sıkıntı biterken başka bir sorumluluk başlayacaksa?
O zaman huzuru hep erteleyerek mi yaşayacağız?
İnşirah Suresi bana huzurun her şey düzeldiğinde değil, bazen hiçbir şey düzelmemişken de hissedilebileceğini öğretiyor.
Bir de surenin başındaki o anlamlı hitap var:
‘Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi?’
İnsan bazen gerçekten göğsüne bir ağırlık oturmuş gibi hissediyor. Söyleyemediği sözler, bastırdığı duygular, kimseye belli etmediği kırgınlıklar… Dışarıdan bakıldığında her şey normal. İşine gidiyor, insanlarla konuşuyor, gülüyor, günlük hayatına devam ediyor. Ama içinde neler yaşadığını bir tek kendisi biliyor.
İşte böyle zamanlarda insanın en büyük ihtiyacı belki de anlaşılmak.
Ve beni en çok huzura kavuşturan düşünce şu: Ben anlatamasam da Allah biliyor. Ben kelimelere dökemesem de O anlıyor.
Belki de İnşirah Suresi'ni dinlerken gözlerimin dolmasının sebebi bu.
Çünkü bazen ağlamak, üzülmek değildir. Bazen insan kendini güvende hissettiğinde de ağlar. Uzun zamandır taşıdığı yükü bir anlığına bırakabildiğinde, güçlü görünmek zorunda olmadığını hissettiğinde de…
Hepimiz hayatın içinde bir şeylere yetişmeye çalışıyoruz. Güçlü olmalıyız, sabretmeliyiz, idare etmeliyiz, kırılmamalıyız… Peki insan ne zaman yorulduğunu kabul edecek? Ne zaman kendi kalbine de biraz merhamet gösterecek?
Ben İnşirah Suresi'ni dinlerken kendime bunu da hatırlatıyorum. Her şeyi kontrol edemem. Her sorunu hemen çözemem. Her insanı değiştiremem. Ama bütün bunların arasında kalbimi Allah'a açabilirim. Belki huzur dediğimiz şey de tam olarak budur. Her şeyin istediğimiz gibi olması değil, istediğimiz gibi gitmeyen şeylerin arasında da yalnız olmadığımızı hissedebilmek.
Artık şuna inanıyorum: İnsanın kalbine iyi gelen bazı şeylerin uzun uzun açıklaması yoktur. Bir ses duyarsınız, bir ayet okursunuz ve içinizde bir yer sakinleşir.
Benim için İnşirah Suresi böyle.
Her dinlediğimde aynı hayatın içinde biraz daha hafiflemiş hissediyorum.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey, yükünün tamamen ortadan kalkması değil; o yükü taşırken yalnız olmadığını bilmektir…
