Hayatımıza giren herkesin bir hikayesi, bizde bıraktığı bir iz vardır. Kimi gelir, hayatımızın tam ortasında yer edinir. Kimi ise fark ettirmeden geçer yanımızdan. Ama bazı insanlar vardır ki, hayatımıza sessizce dokunur ve gittiklerinde bile bıraktıkları etki uzun süre bizimle kalır. Bazen zor bir günümüzde söylenen tek bir cümledir bizi toparlayan. Bazen kimsenin fark etmediği bir iyilik, günümüzü güzelleştirir. Bir telefon, içten bir Nasılsın? ya da hiçbir karşılık beklemeden uzatılan bir el… Küçük gibi görünür ama insanın hafızasında büyük bir yer kaplar.
Üstelik böyle insanların çoğu yaptıklarının farkında bile değildir. Onlar için sıradan olan bir davranış, başka birinin hayatında önemli bir dönüm noktası olabilir. Belki yıllar önce söylenmiş bir söz, bugün hâlâ birinin yoluna ışık tutuyordur. Hayatın telaşında insanların bıraktığı izleri çoğu zaman hemen fark etmiyoruz. Bir insanın değerini, bazen hayatımızdan çıktıktan sonra anlıyoruz. ‘Keşke teşekkür etseydim' dediğimiz insanlar oluyor. Keşke bir kez daha arasaydım, keşke o gün söylediklerini daha dikkatli dinleseydim diye düşündüğümüz…
Belki de bu yüzden, hayatımızdaki insanlara değer verdiklerini hissettirmek için geç kalmamak gerekiyor. Çünkü herkes büyük şeyler yaparak iz bırakmaz. Bazıları sadece doğru zamanda yanımızda olur, bir cümle söyler, bir iyilik yapar ve sessizce hayatımızın bir köşesinde yerini alır. Ve yıllar sonra dönüp baktığımızda fark ederiz, Bazı insanlar hayatımıza gürültüyle değil, sessizce dokunmuştur. Ama bıraktıkları iz, sandığımızdan çok daha derindir.
