Bir şehri asıl yaşatan şey insanların birbirine nasıl davrandığında, sofralarında, bayramlarında, düğünlerinde ve nesilden nesile aktardığı geleneklerinde gizlidir. Kayseri de geçmişten bugüne birçok güzel geleneği taşıyan şehirlerden biri. Ancak zaman değiştikçe, hayatın hızına yetişmeye çalışırken bazı alışkanlıklarımızı da geride bırakıyoruz.
Eskiden mahalle kültürü daha güçlüydü. Komşuluk yalnızca karşılaşınca selamlaşmak değildi; ihtiyaç olduğunda birbirinin kapısını çalmak, bayramlarda büyüklerin elini öpmek, düğünlerde ve cenazelerde birlikte olmak demekti. Bir evde pişen yemek, bazen yan komşunun sofrasına da ulaşırdı. Kış hazırlıkları da Kayseri kültürünün önemli parçalarındandı. Evlerde erişte kesilir, salça hazırlanır, turşular kurulurdu. Bugün hâlâ bu gelenekleri sürdüren aileler olsa da şehir hayatının hızlanmasıyla birlikte bu alışkanlıkların bir kısmı giderek azalıyor.
Bayramların da tadı değişti. Eskiden çocuklar kapı kapı dolaşıp şeker toplar, büyüklerin elleri öpülür, akrabalar ziyaret edilirdi. Şimdi ise bayramlaşmaların yerini çoğu zaman kısa telefon görüşmeleri ve mesajlar alıyor. Belki de kaybettiğimiz yalnızca bazı gelenekler değil; birlikte yaşama kültürümüzün küçük ama değerli parçalarıdır. Teknoloji gelişebilir, şehir büyüyebilir, hayat hızlanabilir. Ama geçmişten kalan güzel alışkanlıklarımızı yaşatmak bizim elimizde.
Çünkü gelenekler yalnızca geçmişi anlatmaz. Bir şehrin kim olduğunu da hatırlatır.
