Bastığın yerleri ''toprak!'' diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehîd oğlusun, incitme, yazıktır atanı;
Verme, dünyâları alsan da, bu cennet vatanı.
***
Bu dizeler bizlerin kılcal damarlarına kadar işlemiş dizelerdir. Törenlerde hep bir ağızdan söylediğimiz, okul sıralarında coşkuyla okuduğumuz İstiklal Marşı bizim için milli marştan da öte bir anlam ifade eder.
Mesela milli maçları hatırlayın… Karşı takımın milli marşı okunur, biter. Ancak İstiklal Marşı başladığında tüm stadyum inler, hep bir ağızdan başlarız gururla okumaya…
Bu mısralar, Dumlupınar’ı, Sakarya’yı, Çanakkale’yi anlatırken hep hafızamızda yer alır. Dedik ya bizim için şiirin ötesinde diye… İstiklal Marşı bir milletin vatan anlayışı, fedakarlık bilinci ve hafızasıdır.
***
Ama işte bazen insan düşünüyor…
Cumhuriyet Meydanı diyoruz… medeniyetleri buluşturan meydan… Yıllar boyunca burada, bu toprağın altında kim bilir ne savaşlar oldu, bizler ne şehitler verdik. Peki bastığımız toprağın altında kefensiz yatan binlerce şehidin emanetine, bu topraklara neden bu kadar hoyrat davranıyoruz???
Kaldırımlara düşünmeden tükürenler, sokaklara çöp atanlar, tarihi alanlara isim kazıyanlar… Bu nahoş tavırda bulunanlar da bizim insanımız ve bu insanlarımız da aynı marşı gururla okuyor.
***
Oysa vatan sevgisi yalnızca milli marş okurken ayağa kalkmakla, bayramlarda Türk bayrağı sallamakla ya da sosyal medyada yapılacak paylaşımlarla asla ölçülemez. Asıl vatan sevgisi üzerine bastığın toprağa gösterdiğin özenle başlar.
Kaldırıma tükürmek zaten çok yanlış bir harekettir ancak her şeyden önce bu insanların o tükürdüğü kaldırım parçasının da vatanın bir parçası olduğunu unutmamalıdır.
Mehmet Akif Ersoy’un ‘’Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın'' dediği İstiklal Marşı’mızın dizelerini ezberlemek yetmez. Çünkü göğsümüzü kabartan bu mısralar ancak davranışa dönüştüğünde anlam kazanır.
