Hayatta bazı şeyleri anlatmak için uğraşırsınız. Defalarca söyler, örnek verir, yol gösterirsiniz. Ama bazen karşınızdaki kişi görmek istemez, duymak istemez, anlamak istemez. Siz ne kadar çabalarsanız çabalayın, o kapalı kapılar ardında kalmayı tercih eder. İşte o noktada insan anlıyor: Herkesin kendi zamanı, kendi sınavı var. Kimi insanlar acıyı tatmadan sabrı öğrenemez. Kimi düşmeden kalkmanın kıymetini bilemez. Kimi de kendi yolunu tüketmeden, başkasının tecrübelerinden ders almaz.
Bazen içinizden isyan etmek gelir. Neden anlamıyor? Neden görmüyor? Ama sonra vazgeçersiniz. Çünkü bilirsiniz ki, insanı gerçekten değiştiren şey nasihat değil, yaşadığı tecrübelerin ta kendisidir aslında.
Evet, görmek istemeyene gösteremezsiniz. Duymak istemeyene sesinizi duyuramazsınız. Anlamak istemeyene kelimeleriniz yetmez. Ve değişmek istemeyeni, dünyadaki bütün çabanızla bile değiştiremezsiniz.
O zaman geriye tek bir şey kalır: Sabırla beklemek. Bazen sadece uzaktan izlemek. Ve sonunda, içten bir teslimiyetle şunu söylemek:
Yaşayarak öğrenecek belli ki…
