Yıllar önce üniversite zamanlarımda okuduğum, aynı yazarın iki ayrı kitabını hatırladım ve sizlere de bahsetmek istedim. Kitaplar sohbet havasında olduğu için oldukça sürükleyici. Hatta kişisel gelişim türü sevmeyenler bile hiç sıkılmadan okuyabilir diye düşünüyorum. Bu iki kitap isimleriyle de oldukça dikkat çekiyor…
Ahmet Şerif İzgören, kitaplarında bize aslında hayatın derslik olmadığını, yaşadıklarımızın ta kendisinin bir ders olduğunu gösteriyor. ‘Şu Hortumlu Dünyada Fil Yalnız Bir Hayvandır’ kitabında anlattığı küçük hikayelerden öğreniyoruz ki; hayatın gerçek öğretmeni, karşılaştığımız insanlar ve yaşadığımız deneyimler. Bir bakkalın güler yüzünde, bir çocuğun içten sorusunda, iş hayatında yaşanan sıradan bir olayda bile saklı aslında koca bir hayat bilgisi.
İzgören burada özellikle değerler eğitiminin altını çizer. İnsanın dürüstlüğü, güveni ve içtenliği kaybettiğinde, aslında elinde hiçbir şey kalmadığını gösterir. ‘Hortumlu dünya’ benzetmesi boşuna değildir; bazen öyle insanlar çıkar ki karşımıza, kendi menfaati için etrafındakileri sömürür, tıpkı hortum gibi. İşte bu noktada filin yalnızlığı gelir akla: Güçlü görünürsün, ayakta kalırsın ama bazen yalnız kalmak pahasına doğrulardan vazgeçmezsin.
Diğer yandan ‘Süpermen Türk Olsaydı Pelerinini Annesi Bağlardı’ kitabında, toplumsal alışkanlıklarımızı, aile yapımızı ve gündelik yaşamımızı mizahla harmanlar. Bu kitap için yazar, ‘Bu kitabı kişisel gelişmeyin diye yazdım, toplumsal gelişin. Etrafa da gram katkınız olsun’ diyor. Hepimizin bildiği o ‘Türk usulü’ sıcaklık ve samimiyet, satır aralarında kendini gösteriyor.
Yeri gelir apartmandaki komşu teyzenin ikramında, yeri gelir annenin ‘yine incecik giyinmişsin’ serzenişinde buluruz kendimizi. Ama bu sevecenliği ve şefkati abartıp aşırı kollamacı bir hal alıyoruz. Aslında bu boyutta çocuklarımıza zarar verdiğimiz gerçeği ortaya çıkıyor. Oysa ki kendi kararlarımızla kendi seçimlerimizle bir şeyler başarmak çok daha kıymetli. Çünkü böylece topluma yön verebilir, savrulup gitmeyiz. Yazarın da dediği gibi; ‘ her birimiz Süpermen olabiliriz günün birinde. Yeter ki pelerinimizi kendimiz bağlamayı başaralım.’
