İnsan, bazen durup bir nefes almak istiyor. Her şeye yetişmeye çalışmadan, kimseye kendini anlatmak zorunda hissetmeden, sadece biraz susarak. Çünkü bazen en büyük yorgunluk, yaşadıklarımızdan değil; her şeye rağmen güçlü görünmeye çalışmaktan geliyor.
Uzun süre bazı şeylerin peşinden gidiyoruz. Bir cevabın, bir insanın, bir ihtimalin… Olmayınca da kendimizi eksilmiş sanıyoruz. Oysa hayat, kaybettiklerimizin sayısından ibaret değil. Bazen bir şeyin gitmesi, geride kendimize ayırabileceğimiz bir alan bırakıyor.
İnsan bunu hemen anlayamıyor. Önce üzülüyor, sorguluyor, geçmişe dönüp aynı anları defalarca düşünüyor. Sonra zaman, insanın elinden tutup başka bir yere götürüyor. Bir gün fark ediyor ki artık bazı şeyleri açıklamaya ihtiyacı yok.
Çünkü her kırgınlığın bir hesabı, her gidişin bir nedeni, her eksikliğin tamamlanması gerekmiyor. Asıl mesele, bütün bunların arasında kendimizden ne kadarını koruyabildiğimiz.
Hâlâ gülebiliyor muyuz? Küçük şeylerden mutlu olabiliyor muyuz? İçimizde yeniden başlayacak kadar umut var mı? Varsa, aslında sandığımız kadar eksik değiliz.
Belki huzur; hiçbir şeyini kaybetmemek değil, kaybettiklerimize rağmen içimizde güzel bir şeyleri yaşatabilmektir…
