Bazen insanlara iyi niyetle yaklaşırken kendimizi ne kadar yıprattığımızı fark etmiyoruz. Herkesi anlamaya çalışıyor, hatalarını görmezden geliyor, belki değişir diye bekliyoruz. Ancak her insan hayatımızda kalmayı hak etmiyor. İnsan ilişkilerinde en önemli şeylerden biri karşılıklı saygı ve anlayış. Aynı düşünmek, aynı hayatı yaşamak zorunda değiliz. Fakat değerlerimiz, hayata bakışımız ve birbirimize gösterdiğimiz özen birbirinden çok uzaksa orada bir süre sonra sorunlar başlıyor. Bazen küçük görünen sözler, davranışlar ve imalar zamanla insanın kendine olan güvenini bile zedeleyebiliyor. Sürekli kendimizi açıklamak, savunmak ve birilerine kendimizi kabul ettirmeye çalışmak yorucu bir hale geliyor. Artık şunu anlamamız gerekiyor: Herkese ikinci, üçüncü hatta dördüncü şansı vermek zorunda değiliz. İyi niyetli olmak, sınırlarımızın olmadığı anlamına gelmiyor. Kendi huzurumuzu korumak bencillik değil.
Çünkü hayat, yanlış insanlara kendimizi anlatmaya çalışarak geçirecek kadar uzun değil. Bazen en doğru karar, mesafeyi korumaktır.
