Şuan hayatımızda her şey var. Telefonumuz var, internetimiz var, ulaşmak istediğimiz her şey birkaç saniye uzağımızda. İstediğimiz bir ürünü kapımıza söyleyebiliyor, dünyanın öbür ucundaki insanla konuşabiliyoruz. Buna rağmen içimizde tarif edemediğimiz bir eksiklik var. Belki de mesele sahip olduklarımızda değil. Çünkü insanın bazen daha fazlasına değil, elindekinin anlamına ihtiyacı oluyor. Bir sofraya oturuyoruz ama herkesin gözü başka bir ekranda. Bir arkadaşımızla buluşuyoruz ama aklımız yetişmemiz gereken başka işlerde. Nasılsın diyoruz ama cevabını gerçekten dinlemeden konuşmaya devam ediyoruz.
Belki eksilen şey zaman değil, birbirimize ayırdığımız dikkat. Çocuklarımız büyüyor, fark etmiyoruz. Anne babamız yaşlanıyor, ‘daha sonra uğrarım’ diyerek erteliyoruz. Bir dostumuzun sesindeki kırgınlığı duymuyoruz. Çünkü hayatın hızına yetişmeye çalışırken hayatın kendisini kaçırıyoruz.
Her şey var gibi görünüyor. Ama bazen bir çayın yanında uzun bir sohbet yok. Bir kapının önünde bekleyen komşu yok. İçten gelen bir nasılsın yok. Belki de bugün hepimizin aradığı şey yeni bir eşya, yeni bir başarı ya da daha büyük bir hayat değildir. Belki eksik olan sadece biraz insanlık, biraz zaman ve birbirimize gerçekten bakabilmek.
Çünkü insanın hayatını dolduran şey sahip oldukları değil, hayatına dokunanlardır.
