Son zamanlarda bazı insanlar her şeyin en kolayına kaçıyor. Kolay yalan söylüyorlar, kolay tüketiyorlar, kolay vazgeçiyorlar. Önyargının ve herkesin tanımadan fikir sahibi olduğu bir döneme denk geldik.
Kendilerini mükemmel ve kusursuz zanneden bu insanlar, diğer herkesi eksik, hasta ve problemli görürler. Onların o kadar keskin gözleri, analiz yetenekleri ve bilgi birikimleri vardır ki anında insanları sınıflara ayırırlar. Henüz insanın iç dünyasını ve davranış kalıplarını tam olarak çözmüş bir bilim dalı bile yokken, ne büyük yetenek değil mi? Ne büyük tecrübe ve bilgi birikimi…
Ve bence en garip olan noktaya yeni geldik. Bu bahsettiğimiz insanlar konu kendileri olunca asla laf ettirmezler. Eleştirilmeyi asla kabullenmezler, hatta eleştirildiklerinde saldırgan bile olabilirler. :)
Bu insanlar, mükemmel yaratıldıklarına inandıkları için insanları yargılama, aşağılama ve üzerlerine anında etiket yapıştırma hakkını kendilerinde bulurlar. Ama kendilerinin eleştirilmesini asla kabul etmezler. Aslında biz buna kibir deriz. Ama onlara göre durum farklıdır; çünkü onlar zaten mükemmeldir. Eskiler ne güzel söylemiş: ‘Dilin acıysa, baklavayı bile acı biber zannedersin.’ Diye…
Kendini bu mükemmel insan kalıbına sığdıran insanların hangi gerçekleri kendilerine referans aldıklarını bugüne kadar hep merak etmişimdir. Aslında cevabı çok basitmiş. Duygu ve düşüncelerine uymayan insanlara ‘hasta’, ‘sorunlu’, ‘normal değil’ etiketlerini şak diye yapıştırarak hem kendilerini yüceltmiş oluyorlar hem de egolarını besliyorlar. İnsanları anlamak ve tanımak zaman alacağı için direkt kestirme yolu seçiyor ve etiketi yapıştırıyorlar. Ne güzel değil mi?
Ama Peyami Safa'nın da dediği gibi Bizde anlaşılmayan ruhlara deli demek sevaptır…
