Hayatımızdaki bazı insanların, bazı şeylerin ve bazı anların değerini neden hep kaybettikten sonra anlıyoruz?
Bir insan yanımızdayken varlığına alışıyoruz. Aradığında açmıyoruz telefonu, konuşmak istediğinde 'sonra konuşuruz' diyoruz. Birlikte geçirilen zamanları erteliyor, sevgimizi göstermeyi sonraya bırakıyoruz. Sonra bir gün o insan hayatımızdan çıkıyor ve geriye yalnızca Keşkelerle dolu bir sessizlik kalıyor.
Belki de insanın en büyük yanılgılarından biri, sahip olduklarını hep yanında olacak sanması. Ama hiçbir şey bize sonsuza kadar ait değil. İnsanlar değişiyor, yollar ayrılıyor, hayatın şartları farklılaşıyor. Bugün yanımızda olan birinin yarın yanımızda olmayabileceğini çoğu zaman biliyoruz fakat bunu gerçekten hissederek yaşamıyoruz
Bir annenin yaptığı yemeği, bir babanın nasihatini, bir dostun varlığını, sevdiğimiz insanın bizim için ayırdığı zamanı sıradanlaştırmamak gerekiyor. Çünkü hayatın en kıymetli şeyleri büyük olaylarda değil, her gün fark etmeden yaşadığımız küçük ayrıntılarda saklı.
Bazen bir özür için çok geç kalıyoruz. Bazen söylemek istediğimiz güzel bir sözü içimizde tutuyoruz. Bazen 'nasıl olsa biliyor' diyerek sevgimizi göstermiyoruz. Oysa insan, sevildiğini bilmek kadar bunu hissetmeye de ihtiyaç duyar.
Belki bugün hayatımızda olan insanlara biraz daha dikkatli bakmalıyız. Varlıklarını alışkanlığa dönüştürmeden, emeklerini görmezden gelmeden, sevgilerini sıradanlaştırmadan…
Çünkü bazı insanlar gittikten sonra değerleri daha fazla anlaşılır. Fakat asıl mesele, onların değerini gitmeden önce fark edebilmektir. Hayat, 'Keşke daha önce söyleseydim ' demek için fazla kısa.
O halde beklemeyelim. Seviyorsak söyleyelim. Özlediysek arayalım. Kırdıysak özür dileyelim. Değer veriyorsak bunu hissettirelim.
Çünkü bazı kayıpların maalesef ki telafisi olmuyor…
