İlhami Şekercioğlu

Tapınılması Gereken Tek Tanrı İnancı ve Bu İnanca Yapılan Saldırılar

İlhami Şekercioğlu

Sıfatlarıyla birlikte Tek Tanrıya inanmak insanoğlunun iki dünya adına kurtuluş reçetesidir. Bu Tanrı sıfatlarıyla kulluk edilecek tek Tanrı’dır. Tek Tanrı inancında kişisel eğitim vardır, iki dünya adına kurallar vardır, toplumsal yapının oluşmasında Tek Tanrı inancı en etken konumda olan temel anlatımlardır. Tek Tanrı inancında Teklik ve birlik vardır. Tanrının mutlak egemenliği vardır. İnsan hayatında yaratılışa özgü bir anlatımla; olması gereken kader tanımlı iyilik ve kötülük kavramlı ahlak kuralları vardır.

İnsan yaşadığı sürece doğal din tanımlı iyi kötü kavramları üzerinden vicdan tanımlı kendisiyle hesaplaşacak, hayatı okumaya çalışacak hataya düşmemeye özen gösterecektir. Varlıkları araştıracak varlıklarla kendi ve diğer varlıklar arasında olması gereken ilişkileri göz önünde bulunduracaktır. İnsan tüm bu işleri yaparken kendisine mutlaka temaşaya, gözleme ve bilgiye dayalı bir bilinç oluşturmak zorunda kalacaktır. Temaşa zamanla varlıklardan uzaklaşacak tefekküre dayalı kendisine bir üst akıl oluşturmaya çalışacaktır. Bu üst akıl Tanrı tanımlı bir üst akıldır. Tanrı vardır birdir, eşi benzeri ve ortağı yoktur. Yarattıkları hakkında sadece kendisi hüküm sahibidir. Hükümlerinin neler olduğunu Peygamberleri vasıtasıyla biz insanlara iletir ve bu hükümlerden iki dünya adına sorumlu olduğumuzu bize emreder. Biz insanlar sorumluluğumuzun gereği bu emirleri insan kaynaklı azaltma çoğaltma durumunda değiliz. Bu emir onun yüce Zatını birlemeyle birlikte başlar. Günümüzde bu din İslam Dinidir.

Din farklı bakış açısından hareketle oldukça farklı şekillerde yorumlanabilir. Genelde bu yorumlar ya ilahi boyutuyla ya da toplumsal gerçekliliğiyle ortaya konur. Gerek ilahi gerekse de toplumsal bir değerlendirmeyle ortaya konsun nihayetinde din insan için vardır. Tarihi süreç bize dinsiz bir toplumdan hiç bahsetmez. Burada önemli olan Din ve toplumsal yapının birbiriyle etkileşimleridir. 
Din kendi anlatımları üzerinden kendi kurallarını ortaya koyar. Kendisine özgü bir anlatımla inananlarına akıllarını kullanmalarını salık verir öğütler. Burada insana düşen varlık ilkelerini; kendi aklını doğal din tanımlı önsezi, temaşa akıl, vicdan, nesne ve Vahiyle birlikte barışık hale getirmesidir.  Bu süreç tarih boyunca din adına yapılan çalışmaların ve çatışmaların temel sebeplerini oluşturur. Zira bu sürecin içerisinde farklı uluslara özgü faklı kültürler ve farklı din tanımlı nakiller söz konusudur.

Bu anlatıma göre Dinde tartışmalar, çatışmalar dış etkenlerden ziyade ilgili toplum ve kendi inananları vasıtasıyla ortaya kültür anlatımlı öne çıkartılan sözde değerler üzerinden başlamaktadır. İslam düşüncesi ve İslam Dinine yapılan eleştiriler yer yer saldırılar tarih boyunca farklı felsefi, teolojik ve kültürel akımların kesişim noktasından hareketle eleştiriler yapılmıştır. Kültürel akımlar üzerinden yapılan eleştiriler taraftarlığın bir anlatımı olup, İslam temelli karşı kültürel anlatımlarla rahatlıkla bertaraf edilebilir eleştirilerdir.

Burada yapılan eleştiriler muhakkak ki kendilerince bilgiye-inanca dayalı nedensellik tanımlı anlatımlardır. Bu eleştiriler nihayetinde inanca inanmaya bağlıdır. Onun için insanlar oldukça faklı Allah tanımı ve inanç sistemleri oluşturmaktadırlar.

Felsefi bir anlatımla İslam Dinine Yapılan Saldırılar

Özellikle Batılıların bilgiyi yalnızca duyusal deney ve rasyonel çıkarımlarla sınırlamaları. Bu anlatım; İslam’ın temel kaynağı olan Vahyi ‘bilim dışı’ veya ‘mitolojik’ bir alana hapsederek itibarsızlaşmaya çalışmak. İslam’ın evrensel ilkelerini yerel bölgesel anlatımlara indirgeyerek anlam kaymasına sebep oluğu fikrini öne çıkarma düşünesi. Oryantalist düşünce Batıyı ‘rasyonel ve ilerlemeci’ özne olarak konumlandırırken İslam dünyasını ‘durağan ve egzotik’ bir nesneye dönüştürmeye çalışır. Madde ve manayı birbirinden ayıran, maddeyi ötekileştiren bir düşüncenin sözde din adına var olan tasavvuf düşüncesinde öne çıkartılması. İslam dünyasında öne çıkan siyasal atmosferin, çatışmaların İslam kaynaklı olduğu tezinin sürekli olarak işlenmesi. Kendi bireysel değerlerini öne çıkartırken İslam’ın Tevhit merkezli ‘ahlak’ ve ‘hakikat’ anlayışını taraftarlığın bir anlatımı olarak ötekileştirme çabaları içerisinde olmaları.

Hakikat tanımı farklı toplumlarda farklı inançlarda daha farklı yorumlanabilmektedir. İnsanın imar etmede güzelleştirmede yükümlü olduğu halifelik sıfatından bilerek hiç bahsetmemeleri. Kavramların içerisinin boşaltılarak Cihat, şeriat, inanmada teslimiyet gibi kavramları asli unsurundan koparma çalışmaları. Sözde modernite ile vahyi çatıştırma düşüncesi. Bu ve benzeri çalışmalar Batı’nın İslam’ı ötekileşrime çabalarıdır. Tüm bu eleştirilerle birlikte esas itibarıyla Batı’nın İslam inancına saldırıları İslam inancının ‘mistisizm’ ve ‘batın’ anlatımlı olarak ortaya konan sözde değerler üzerinden senkronize olarak yapılan eleştirilerdir. Yine sözde bir takım Müslümanlarca İslam’la özdeş hale getirilen tasavvuf düşüncesinde olan kavramların ‘Hint, Helenistik, Buda’ döneme ait olduğundan hareketle İslam Dinine yapılan saldırılar.

İslam Dini ile hiçbir ilişkisi olmayan egzotik anlatımlı Mistisizm ve Batın anlayışının toplumsal bir kabulle İslam Dini adına sözde Tasavvuf düşüncesinin temel dokusunu oluşturması…

Tasavvuf sürekli olarak var sayımlı olasılık hesaplı anlatımlarla bilgi teorisi ve kaynak sıkıntısı yaşayan bir inanç sistemidir. Vahdeti Vucut felsefesinin Vahiy temelli dinde oluşturduğu bütünsel sapmalar. Din adına şeyhlik, tarikat vb. kavramların öne çıkartılması. Kendisine göre oluşturduğu anlatımlar üzerinden İslam inancına karşı nakil anlatımlı yeni bir ‘Hakikat’ kavramı oluşturulması. Sözde seçilmiş insan kaynaklı anlatımlarla Ayet ve Hadis kavramlarının yetişmediği yerde din tanımlı, denir ki denmiş ki vb. anlatımlar üzerinden akıl dışı şirk kavramlı sözde değerlerin öne çıkartılması. İlham tanımlı, hüküm anlatımlı insanların Cennet yahut Cehenneme gönderilmesi. 
Geçmişten günümüze dinin tek bir gerçeği vardır o da tapınılması gereken İslam Dininin anlattığı sadece kendisine özgü sıfatlara sahip bir Tanrı inancıdır. Bu tanımda ki bir Tanrı kendi sıfatlarını kendi iradesini-otoritesini Peygamberleri dâhil hiçbir kimseyle paylaşmaz. 

Yazarın Diğer Yazıları