Son yılların en ağır, en gri ve en tehlikeli sis bulutu çöktü üzerimize.
Sokaklara çıkmaya korkar, okullara güven duymaz, adaletin terazisini dengelemeye çalışır olduk.
Hemen her köşe başında karşımıza çıkan denetimsizlik, beraberinde getirdiği ruhsatsız silahlanma belasıyla birleşince, şehirlerimiz adeta bir açık hava ringine dönüştü. Sosyal medyada bir tıkla, ekmek peynir alır gibi silaha ulaşılan bir dönemde, bireysel silahlanma ifadesi masum kalıyor. Elinde silahla dolaşmayı güç gösterisi sanan hukuktan korkmayan bir güruh masumların canını alırken biz sadece izliyoruz.
Daha da acısı, sokağın bu kirli havasının okulların o duvarlarını aşmış olmasıdır. Bilimin ve ahlakın konuşulması gereken sınıflarda, bugün zorbalığı, bıçaklı kavgaları ve öğretmenlere yönelen şiddeti konuşuyoruz. Bir nesil, şiddetin normalleştiği, kaba kuvvetin çözüm sayıldığı bir sarmalın içinde yutuluyor.
Şimdi eğri oturalım, doğru konuşalım.
Vahim bir hadise yaşandığında protokol sırasına dizilip çelenk koymak, kınama mesajları yayımlamak ya da takipçisi olacağız demek artık hiçbir yaraya merhem olmuyor. O çelenkler kuruyup gidiyor. Toplumun ihtiyacı olan şey bu karanlığı kökünden kesecek, tavizsiz ve gerçek yasalardır.
İstiyoruz ki ruhsatsız silah taşıyanın cezası kağıt üzerinde kalmasın, paraya çevrilmesin. İstiyoruz ki okullarda şiddeti körükleyen, çeteleşmeye özenen, eğitimciye el kaldıran yapılar en ağır hukuk süreçleriyle yüzleşsin.
Bir nesil gözlerimizin önünde eriyor. Bu kanayan yaraya sadece pansuman yapmaya kalkarsak, yarın ne dikecek bir yara, ne de kurtaracak bir nesil bulabileceğiz.
