Her şeyin üst üste geldiği, elinizi attığınız her dalın kuruduğu zamanları bilirsiniz. Çoğu zaman başımıza gelen aksilikleri, kayıpları ya da aniden hayatımızdan çıkan insanları birer ceza gibi algılarız.
Büyük bir sıçrama yaşatmadan önce, her şeyi ama her şeyi altüst eder. Bu evrenin ya da hayatın akışının değişmez bir kuralıdır.
Bu altüst oluş çok acımasız ve net bir yüzleşme sürecidir. Kaybetmekten en çok korktuğunuz ne varsa statünüz, güvenli alanınız, onsuz yapamam dediğiniz insanlar ya da yıllarca emek verdiğiniz bir düzen, birer birer ellerinizin arasından kayıp gider. Çaresizliğin en dibini görürsünüz. Pusulanız kırılmış gibi yönsüz kalır, odanın ortasında tek başınıza ne yapacağınızı bilemeden kalakalırsınız. Bu yaşadığınız anlar aslında birer temizliktir.
Bunu bir eksilme olarak görememek gerekiyor. Zorunlu bir ayıklanma dönemi olarak görmek gerekiyor. Hayatınızdan birilerinin çıkması bazen en yakınlarınızın sizi en ihtiyaç duyduğunuz anda yalnız bırakması tesadüf değil. Gitmesi gerekir çünkü hayatınız o insanlarla doluyken size gerçekten değer verecek, vizyonunuza ortak olacak yeni ve temiz insanların hayatınıza girmesi imkansızdır…
Bu süreçte ne kadar yalnız kalırsanız kalın bu sancılar sizi her zaman daha yukarıya taşır.
İçinde bulunduğumuz dönem, bu çağ ve mevcut koşullar artık sıradan bir yaşam mücadelesinden fazlasını istiyor bizden… Bugün hayatta kalmak, başarılı olmak ve en önemlisi ruh sağlığını korumak her zamankinden daha fazla cesaret gerektiriyor.
Yani demek istediğim cesareti, korkmamak ile eş tutmayın. Korkun yine ama buna rağmen yürümeye devam edin. Hayatınız altüst olduysa, planlarınız suya düştüyse ve kendinizi yapayalnız hissediyorsanız, derin bir nefes alın. Sadece şunu demelisiniz; ‘Benim hayatım bir sahne ve şu an sadece sahne arkasındaki dekorlar değişiyor.’
