Bir yerlere gelebilmek için güçlü isimlerle iş yapmanız gerekiyor ya da önemli bir ismin kızı olmanız gerekiyor. Çok üzgünüm ama gerçek bu.
Öyle bir noktaya gelindi ki bir yere temizlikçi olarak bile almak istemeyeceğiniz insanlar torpil sayesinde önemli yerlerde işe başlıyor. Üstelik bu durum kimseyi şaşırtmıyor. Emek harcamadan, sınavsız ya da düşük puanla çok önemli mevkilerde işe başlayanları görüyoruz. Bu da yetmiyor, artık gizli saklı da yapılmıyor. Her yerden duyuruluyor. Yani utanma duygusu da kalmadı.
O koltuğa oturan kişi belki de gerçekten hak eden birinin yerini alıyor. Sınavda ter döken, aylarca çalışan, ailesinin imkânlarını zorlayan, umutla sonuç bekleyen insanların yerini. İşte ben en çok gerçekten emek veren, sınavda ter döken ama türlü istediği yere gelemeyen insanlara üzülüyorum. Çok duyuyorum artık çalışmak yetmiyor sözünü. Çünkü herkesin umudu aşındı.
Ancak sorun şu ki torpil artık istisna olmuyor bu sistemin bir parçası gibi oldu. Bu normalleşme asıl tehlike. Çünkü bir haksızlık gizleniyorsa orada utanma vardır. Ama bu haksızlık ilan edilerek yapılıyorsa artık ipler kopmuştur ve önüne geçilemez demektir.
Bir ülkenin geleceği, babasının çiftliği gibi yönetilen kurumlarla kurulmaz. İnsanların tek istediği eşit bir yarış. Kimsenin arkasına güçlü bir isim koymadan, sadece kendi bilgisiyle, emeğiyle bir yere gelebilmek.
Umarım birden çok iyi yerlere atanan kişilerin maskeleri düşer ve her şey gün yüzüne çıkar. Ama inanıyorum bir gün gelecek ve televizyonlarda, haber sitelerinde bugün bu emeksiz ‘tanıdık’ aracılığıyla bir yerlere gelenlerin resimleri basılacak ve ne kadar vasıfsız oldukları hak yedikleri yayınlanacak. Ve herkes yüzlerine tükürecek.
