Dünyadaki en güzel şey nedir diye sorsalar, herkesin vereceği cevap farklı olabilir. Kimi büyük başarılar, kimi aşk, kimi özgürlük der. Ama bir noktada çoğumuzun ortaklaştığı bir his vardır. Eve varmak. Hem fiziksel hem de ruhsal anlamda…Yorgun bir günün ardından, kalabalık sokakları, bitmek bilmeyen işleri, yüzümüzdeki maskeleri geride bırakıp kapıyı açtığımız an… Ev, bir mekandan çok daha fazlasıdır, bir aidiyet duygusudur. Bazen bir kahve kokusunda, bazen eski bir koltuğun rahatlığında, bazen de sevdiklerimizin sesiyle var olur. Bizi en çok biz yapan yer orasıdır. Ayakkabılarımızı çıkarıp kendimizi koltuğa bıraktığımızda, içimize dolan o huzur başka hiçbir yerde yoktur.
Ama bazen eve varmak sadece bir adrese ulaşmak değildir. Bazen insan, uzun bir yolculuktan sonra kendine döner. Ruhumuz kaybolduğunda, başkalarının beklentilerine kapılıp savrulduğumuzda, yıllar sonra bile dönüp baktığımızda “Ben kimdim?” sorusunun cevabını yeniden bulduğumuzda… İşte buda eve varmaktır. Belki yıllarca başka şehirlerde, başka hayatların içinde savrulmuşuzdur. Belki yanlış insanlara inanmış, yanlış yollara sapmışızdır. Ama bir gün, bir an gelir, tıpkı uzaktayken burnumuzda tüten o tanıdık koku gibi, kim olduğumuzu hatırlarız. Ve işte o zaman anlarız ki insan en çok kendi ruhunun içinde huzur bulduğunda gerçekten eve varmıştır.
Eve varmak, sadece bir kapıyı açmak değildir. Bazen bir insanın gözlerinde, bazen bir cümlenin içinde, bazen de kendimizi affettiğimiz bir anda buluruz o hissi. Ve işte o zaman, dünyanın en güzel yerine ulaşmışız demektir.
