Zamanın nasıl geçtiğini anlamadığımız o meşhur ilk yıl geride kalıyor. Bugün, aynı yolda, aynı kalpte yürümeye karar verdiğimiz günün yıldönümü.
Bir yıl geçmiş… İçinde o kadar çok anı, o kadar çok duygu var ki sanki yıllardır birlikteymişiz gibi. Hep diyorum ya seni çok seviyorum aynı zamanda ilişkimizi de ayrıca çok seviyorum diye. Çünkü bizim hikâyemiz hep sakin, hep huzurlu aktı. Elbette zaman zaman gerildiğimiz, kırıldığımız anlar oldu. Ama hiçbirini büyütmedik. Çünkü biz haklı çıkmayı değil, birlikte kalmayı seçtik. Belki de bizi biz yapan en güzel şey buydu.
Ve şimdi hayatımıza bambaşka bir heyecan eşlik ediyor. Birlikte bir mucizeyi bekliyoruz. Oğlumuzu… Daha yüzünü görmeden, sesini duymadan kalbimizin en derin yerine yerleşti bile. Onu birlikte beklemek, bu yolculuğu seninle paylaşmak… Bu süreçte şunu anladım ki insan hamilelik sürecinde eşinin desteğini gerçekten daha derinden hissediyormuş. Her zorlandığımda yanımda oluşun, bir bakışınla bile içimi rahatlatman bunların değeri hiçbir şeyle ölçülemez. Seni sadece bir eş olarak değil, yakında tanışacağımız evladımızın babası olarak görmek için şimdiden kalbim çarpıyor. Çünkü biliyorum ki çok iyi bir eş olduğun gibi harika bir baba olacaksın.
Bir yılın sonunda dönüp baktığımda içimden sadece şunu söylemek geliyor: İyi ki… İyi ki hayatıma eşlik ettin.
Şimdi önümüzde uzun bir yol var. İçinde kahkahalar, uykusuz geceler, küçük adımlar, büyük hayaller olan bir yol. Ve ben biliyorum ki seninle her şey daha güzel, daha anlamlı olacak.
Yol arkadaşım, huzurum, sevdiğim… Birlikte nice güzel yıllarımız olsun. Her yeni yılda yine aynı heyecanla yine aynı sevgiyle hep el ele olalım.
