Hayatta herkesin dışarıdan bakıldığında göremediği bir mücadelesi var. Bazen yüzümüzde bir gülümsemeyle dolaşırken içimizde neler yaşadığımızı kimse bilmiyor. Bazen anlatmak istediklerimizi kelimelere dökemiyor, bazen de güçlü görünmek için sustuklarımızı içimize atıyoruz.
Aslında insan en çok da kimseye anlatamadığı şeylerde yoruluyor. Beklediği bir haber, gerçekleşmesini istediği bir hayal, bir türlü yoluna girmeyen işler ya da içinde taşıdığı bir kırgınlık… Herkesin kendine göre bir yükü var. Üstelik bu yüklerin hepsi dışarıdan görünmüyor.
Belki de bu yüzden birbirimize karşı biraz daha anlayışlı olmalıyız. Çünkü karşımızdaki insanın hangi düşüncelerle güne başladığını, neleri içine attığını bilmiyoruz.
Zaman zaman her şeyin hemen olmasını istiyoruz. Beklemekten sıkılıyor, geciken her şeyi kayıp olarak görüyoruz. Oysa bazı şeyler için çabalamak kadar beklemek de gerekiyor. Her kapı istediğimiz anda açılmıyor, her dilek hemen gerçekleşmiyor.
Bazen yapabileceğimiz tek şey elimizden geleni yapmak ve gerisini zamana bırakmak. İnancımızı, umudumuzu kaybetmeden sabretmek…
Unutmamak gerekiyor ki bugün bizi yoran şeyler yarın geride kalabilir. Belki de henüz gerçekleşmeyen hayallerimiz için doğru zamanı bekliyoruz. Önemli olan, beklerken kendimizden ve umudumuzdan vazgeçmemek.