Son zamanlarda en çok dinlediğim şarkılardan biri olabilir: Sıla- Zamanında… Belki de kayıpların ardından ya da kayıp giden zamana yazılan en iyi şarkı olabilir.
Sözlerinde geçmişe duyduğu özlemi duygu yüklü sesiyle birleştiren Sıla, ‘Zamanında ne güzeldi bu bahçeden kopanlar, içimde gülümseme bir başka dururdu o zamanlar…’ dizeleriyle beni geçmişin tam ortasında bırakıyor. 30’a yaklaşırken, içimde kayıplarımın da etkisiyle geçmişteki güzel günlere duyduğum özlem sanki daha çok artıyor.
Geçtiğimiz akşam kuzenimin kına gecesine ait bir videoyu izledim. Yıl 2005! Babam, amcam… Kaybettiğim kim varsa o videoda başroldü… Babamın o keyifli ve güzel anlarını izlemek beni hem güldürdü hem de çok ağlattı… Zamanında gerçekten güzelmişiz be! Eğleniyor ve birbirimizi çok seviyormuşuz… Kendimin küçük halinin mutlu versiyonunu izlemek, günlük yaşamdan uzak, kayıpları olmamış mutlu halini görmek… Küçük bir sızı ile birlikte o küçük kız çocuğunun dönüştüğü hali görmek geçmişe duyulan özlemi biraz daha artırdı elbette…
Geçtiğimiz akşam izlediğim videodan sonra kaleme almak istedim bu yazıyı. Babalar Günü’nde… Hala yanınızdaysa babanız benim yerime de kocaman sarılın. Ve o sarılmanın ne kadar kıymetli olduğunu tam da içinde yaşarken bilin… Varken kıymet bilmek, aslında yokluğu hiç yaşanmamış gibi hissettirecek tek şey oluyor…
Belki de bu yüzden ‘zamanında’ diyoruz; çünkü bazı güzellikler gerçekten sadece zamanında güzel oluyor. Sonra geriye, sadece içimizi ısıtan ama aynı zamanda biraz da acıtan bir özlem kalıyor…
