Sana yakışırdı beyaz gelinlik
Yaz gününde dağıtırdın serinlik
Şimdi giyinmişsin siyah bir önlük
Karanlık geceye döndün Erciyes.
Bir hikmet varidi senin kışında
İnsanlar gezerdi karlı başında
Soruyorlar bu dağ kaç bin yaşında
Geçmişini kimse bilmez Erciyes.
Göklere yükselen karlı bir dağsın
Her zaman istersin yağmur kar yağsın
İstersin ki yüzüm hep beyaz kalsın
Sen beyazın aşığısın Erciyes.
Güzeller gezerdi yaylalarında
Nimetler yetişirdi tarlalarında
Koyun kuzu meleşirdi bağrında
Yaylaların harap oldu Erciyes.
Erken celallerdin esip gürledin
Karın kalkmasına fırsat vermedin
Beyaz gelinlikle vuslata erdin
Ne yaptığın belli olmuyor Erciyes.
Daha güz gelmeden kışı getirdin
Yayla sezonunu çabuk bitirdin
Gökte bulutlarla yarışa girdin
Bu sene kendini aştın Erciyes.
Sen Anadolu’nun yüce dağısın
Kiminin yaylası kiminin bağısın
Sen aynı zamanda belli bir çağsın
Doğduğun gün belli değil Erciyes.
Öyle kolay kolay erimez karın
Başına buyruksun yoktur yuların
Bozkırlara hayat verir suların Sen kendine ketüm kaldın Erciyes.
Her mevsimde değişiyor halların
Ağustosta kar kapladı kırların
Asırlardır saklı kaldı sırların
Çözemedim çözülmüyor Erciyes.
Bahar geldi dikenlerin gül oldu
Kerem de bağrında yandı kül oldu
Beslediğin yılkı atları ne oldu
Korumadın kurtlar yedi Erciyes.
Türkmenler konardı yaylalarına
Hiddetinden varılmıyor yanına
Bu haller hiç yakışmıyor şanına
Yine halden hale girdin Erciyes.
Şiddetli soğukların kasteder cana
Kurultaylar nam salmıştı cihana
Milyonlarca insan gelirdi sana
O heyecan yaşanmıyor Erciyes.
Yüz binlerce çiçek açar döşünde
Aşıkların seni görür düşünde
Başka bir güzellik vardır kışında
Gören sana hayran olur Erciyes.
Sayı yetmez senden gelip geçene
Sen şifa verirsin suyunu içene
Se kendini yenilersin her sene
Yaşın kaçtır belli olmaz Erciyes.
Kışın da yazın da dumanlı başın
Sırtına koysalar dünyayı taşın
Ağrı, Ilgaz, Palandöken gardaşın
Sen dağların sultanısın Erciyes.
