SİZİN de çok iyi bildiğiniz gibi, hayatımızın büyük bir kısmı “değerlerden” oluşur.
Sadece değer verdiklerimiz değil tabi ki, “değer vermediklerimiz” de girer bu işin içine.
Eğer değerlerimizi iyi seçersek mutlu olmamız kaçınılmazdır.
Lakin kime, neye, nasıl değer vermemiz gerekiyor?
Asıl soru bu işte…
Bunun cevabı zor olmakla birlikte, kolaydır aslında.
Değer vereceğimiz ilk kişi “BİZ”iz.
İnsan kendine yeterli değeri vermezse çok fazla mutlu olacağını sanmıyorum.
Dünyada hiçbir şeyin bizden daha değerli olmadığını düşünüp ona göre hareket edenler, “diğerlerinden bir adım daha öndedirler.”
Kendimize değer vermeyi bencillik olarak algılamayın sakın!
Değer verilmeyenlerin yıkılması daha kolaydır.
O yüzden kendimize değer verelim ki “kahpe bir rüzgarla” yıkılmayalım.
Tamam, kendimize değer verdik.
Sıradaki kim? Tabi ki en yakınımız; ailemiz.
İyi ya da kötü olsun, zengin ve ya fakir olsun, onlara karşı her zaman büyük bir yükümlülüğümüz vardır.
Unutmayalım ailemiz hiç bir zaman kötülüğümüzü istemez.
O yüzden, “pişman olmamak” için ailenizi dinleyin.
En önemlisi;
- Etrafınızdan uzak kalmayın,
- Katılımcı olun,
- Toplum yararına faydalı işlerle uğraşın,
- Dedikodudan uzak, çekişmelerin içine girmekten kaçının.
Bakın şöyle etrafınıza;
Dedikodu, iftira ve hayasızlık yapanların “yüzündeki şirretliği...”
İşte onlar herkesi kendi gibi bilir, kendisi gibi yaşadıklarını sanır.
Bilmezler ki; “hırsız herkesi hırsız, arsız herkesi arsız sanırmış...”
Onlar için zaman, mekan farketmez.
Nerede, nasıl ve niçinleri yoktur.
Her yerde kendilerini gösterirler.
Bazen siyasi bir oluşumda, bazen bir gazete sayfasında, bazen de bir yemek masasında.
Öyle ki; hayat felsefeleri “şirretlik” olmuş.
Toplum içinde hiç bir yeri olmayan,
Küçücük dünyalarını “devasa” diye pazarlayan,
Sırtlarında çadırları ile yer değiştiren bu “Haymatlos”lara yanınızda yer açmayın.
Öyle ki, Alimallah sizi de yerinizden yurdunuzdan ederlerler, sırtınıza da birer “haymatlos” çadırı verip, bir daha da onlardan kurtulamazsınız.
Bugünlük de böyle olsun.
GÜNÜN SÖZÜ
Tereddüt, güvenin kendisine kardeş olduğunu bilemeyecek kadar yalnızdır.
Anonim
