Yeni bir yıla girerken insan ister istemez durup bakıyor. Geriye değil sadece; biraz da kendine. ‘Neredeyim, ne yapıyorum, neyi daha farklı yapabilirim?’ diye soruyor. 2026’ya girerken benim kafamda büyük cümleler yok açıkçası. Daha çok küçük ama hayatı gerçekten kolaylaştıran beklentiler var.
2026’dan beklentim mucizeler değil. Zaten hayatın en güzel tarafı da çoğu zaman mucizelerde değil, sıradan günlerin içindeki küçük iyi hallerde saklı. Sabah kahvesinin tadında, acele etmeden yapılan kısa bir yürüyüşte, günün sonunda ‘bugün fena değildi’ diyebilmekte.
Bu yıl daha az koşturmak istiyorum. Daha çok şey yapmak için değil, yaptığım şeylerden daha fazla keyif almak için. Her şeye yetişmeye çalışmak yerine, bazı şeyleri bilerek ağırdan almak mesela. Hayatın temposunu biraz daha kendi ritmime göre ayarlamak.
2026’da kendimle daha iyi anlaşmayı umuyorum. Yorulduğumu fark ettiğimde bunu görmezden gelmemeyi, iyi hissettiğimde de ‘nasıl olsa geçer’ demeden tadını çıkarmayı. Çünkü insan bazen mutluluğu bile fark etmeden geçip gidebiliyor.
İlişkilerde de beklentim büyük değil. Daha az karmaşa, daha çok netlik yeter. Kimlerle arkadaşlık ettiğimi, kimlerle sadece aynı yolu bir süre paylaştığımı bilmek. Herkesi hayatımın merkezinde tutmak zorunda olmadığımı, bazı tanışıklıkların ve dostlukların da doğal akışında kendi yerini bulduğunu hatırlamak.
2026’nın bana öğretmesini istediğim en önemli şey şu: Hayatla kavga etmeden de yol alınabiliyor. Her detayı ciddiye almadan, her şeyi büyütmeden, bazen gülüp geçerek de ilerlemek mümkün.
Bu yazıyı okuyan herkes için 2026’nın; daha çok gülümsenen, daha az acele edilen, küçük şeylerden daha fazla keyif alınan bir yıl olmasını diliyorum. Sağlığın, neşenin ve iç huzurun gündelik hayatın doğal bir parçası olduğu; ‘idare ediyoruz’ yerine ‘iyi gidiyor’ diyebildiğimiz bir yıl olsun.
Yeni yıl hepimize hafiflik getirsin.
Biraz daha umut, biraz daha neşe, bolca da iç rahatlığı.
2026’dan beklentim bu kadar.
