Bir zamanlar, kışın gerçekten kış gibi yaşandığı bir ülke varmış.
Kar, gökyüzünden usul usul iner, yere düşerken dünyayı yumuşatırmış.
Zaman yavaşlar, insanlar acele etmeyi unuturlarmış.
Pencerelerden bakılır, sokaklara çıkılır, eller soğuktan kızarır ama kalpler ısınırmış.
Sonra yıllar geçmiş.
Kışlar incelmiş.
Kar hafiflemiş.
Soğuklar çekingenleşmiş.
Mevsimler, sanki eski masallarını unutmuş.
İnsanlar da unutmuş.
Her şeye sahip olmuşlar ama neden huzursuz olduklarını anlayamaz hale gelmişler.
Bir yerlere yetişmişler ama nereye gittiklerini bilmez olmuşlar.
Gülmüşler ama içten değil.
Yaşamışlar ama hissederek değil.
Ve bir gün…
Gökyüzü kendini hatırlamış.
Bulutlar ağırlaşmış.
Rüzgâr susmuş.
Ve kar…
Lapa lapa yağmaya başlamış.
Öyle böyle değil.
Eskisi gibi.
Masallardaki gibi.
Çatılara düşmüş.
Ağaçlara konmuş.
Kaldırımları örtmüş.
Ama en çok da insanların kalbine yağmış.
İnsanlar camlara koşmuş.
Sonra kapılara.
Sonra sokaklara.
Üşümüşler ama gülmüşler.
Ellerini ceplerine sokmuşlar ama kalplerini dışarı çıkarmışlar.
Kardan adamlar yapmışlar…
Sadece adam değil; hayaller, figürler, kahkahalar.
Bazıları çocukluğunu bulmuş bir köşede.
Bazıları yıllardır hissetmediği bir sevinci.
Bazıları sadece ‘‘iyi hissetmeyi.’‘
Soğuk eksi derecelerdeymiş ama kimse şikâyet etmiyormuş.
Çünkü bu soğuk, gerçekmiş.
Bu soğuk, insanı uyandırıyormuş.
O gün insanlar bir şey fark etmiş:
Doğadan kopunca eksiliyorlarmış.
Topraktan, kardan, mevsimlerden kopunca kendilerinden de kopuyorlarmış.
Kar yağınca hatırlamışlar.
Yavaşlamayı.
Bakmayı.
Gülmeyi.
Üşürken mutlu olmayı.
Ve o gün bir fısıltı dolaşmaya başlamış sokaklarda,
‘‘İnsan, güneşle uyanmak için yaratılmış.’‘
‘‘Işığı takip etmek için.’‘
Bazıları demiş ki,
‘‘Keşke kış saati geri gelse…’‘
‘‘Sabahlar aydınlık olsa…’‘
‘‘Güneşle başlasak güne…’‘
‘‘Belki o zaman daha mutlu olurduk.’‘
‘‘Belki o zaman her şey yeniden eskisi gibi olurdu.’‘
Kimse bunun bir istek değil, bir ihtiyaç olduğunu bilmiyormuş.
Çünkü bu bir masal değilmiş aslında.
Bu, insanın doğasıymış!!!
