Üç kez idari hâkimlik sınavına girip üçünde de mülakatta elenen Emre Pişiren’i duymayan kalmadı. Duymayan da Sözcü Gazetesi manşet atmasaydı muhtemelen hiç duymayacaktı. Çünkü başarı tek başına ses çıkaramadığına şahit olduk.
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi mezunu Emre Pişiren. İlk sınavda Türkiye 8’incisi, ikinci ve üçüncü sınavda ise Türkiye birincisi... Son sınavda aldığı 98,5 puanla rekor kırıyor. Ancak mülakatlarda her seferinde eleniyor. Bir mülakatta da kılık kıyafeti uygun değil gerekçesiyle eleniyor.
Emre Pişiren ise Yoksul bir aileden geldiğini, mülakata girebilmek için takım elbiseyi borçla aldığını söylemişti. Ayrıca mülakatta Alan dışı sorularla karşılaştığını, komisyon üyelerinin kendi aralarında espri yaptığını da iddia etti. Buraya kadar anlatılanlar bu ülkede mülakat sistemini az çok bilen herkes için şaşırtıcı değil.
Sözcü Gazetesi bu hikâyeyi manşetine taşıyor. Ardından AK Parti Grup Başkanvekili Özlem Zengin ve CHP Grup Başkanvekili Gökhan Günaydın, Emre Pişiren’i ve ailesini Meclis’e davet ediyor. Görüşmeler yapılıyor, fotoğraflar veriliyor.
Emre Pişiren’in mülakattan geçebilmesi için illa bir gazetenin manşetine mi çıkması gerekiyordu? İlla AK Parti ya da CHP’li bir isimle yan yana gelmesi mi şarttı? Özlem Zengin ya da Gökhan Günaydın olmasa, Emre Pişiren’in sesi duyulabilecek miydi?
Bu soruların cevabı bizi rahatsız ediyorsa, rahatsız olmakta haklıyız.
İstediğiniz kadar çalışın, istediğiniz kadar yüksek puan alın, hatta Türkiye birincisi olun. Eğer arkanızda güçlü bir siyasi destek yoksa istediğiniz yerlere gelemiyorsunuz. Bu mülakatta elenen binlerce gencin ortak hikâyesi.
Ama çoğunun adı bilinmiyor, yüzü tanınmıyor. Manşet olamayanlar, Meclis’e davet edilmeyenler var. Onlar için ne değişiyor? Hiçbir şey.
Eğer bir genç, hakkını alabilmek için siyasi bir kapıyı çalmak zorunda kalıyorsa, orada ciddi bir sorun vardır.
