Bunu çoğu zaman kendimize bile itiraf etmiyoruz. Yanlış olduğunu bildiğimiz bir şeyi yeniden yaparken, bilmiyordum demiyoruz. Tam tersine, sonucu az çok tahmin ediyoruz. Buna rağmen geri dönüyoruz.
Alışkanlıklar, insanı sandığından daha fazla yönetiyor. Tanıdık olan şey, iyi olmasa bile rahat geliyor. En azından sürprizi yok. İnsan başına ne geleceğini bildiği bir yanlışı neyle karşılaşacağını bilmediği bir doğruluğa tercih edebiliyor.
Bir de umut meselesi var tabi... Bu kez farklı olur düşüncesi… Küçük bir ayrıntının sonucu değiştireceğine inanmak.
Aynı kapıyı tekrar çalarken önceki sefer yaşananları görmezden gelmek. Bu aslında kendine zaman kazandırmak oluyor.
Bazı hatalar vazgeçilemeyecek kadar tanıdık. Çünkü o hatayı bırakmak bir düzeni bozmak anlamına geliyor. Yeni bir yol, yeni bir yük demek. Herkes buna hazır olmuyor. O yüzden insan, bildiği yanlışta kalmayı seçiyor.
Hataların tekrarı bazen yorgunlukla ilgili. Sürekli doğru kararlar vermek, sürekli güçlü olmak mümkün değil. İnsan yorulduğunda en kısa yolu seçiyor. O yolun nereye çıktığını bilse bile.
Aynı hatanın tekrar edilmesi akıl dışı bir durum değil. İnsan doğasına daha yakın bir gerçek.
