Bu ülkede uzun süredir yaşadığımız bir sorun var. Eleştiriyi hakaretle, değer savunusunu bağnazlıkla birbirine karıştırıyoruz. Her şey ya siyah ya beyaz. Ortası yok. Denge yok. Ölçü yok. En tehlikelisi de doğruyu doğru yerde savunmayı bir türlü öğrenemedik.
Eskişehir Mihalgazi Belediye Başkanı Zeynep Güneş’e yönelik söylenen bu siyasal İslamcı, şalvarlı kadının görevi ilçe yönetmek midir yoksa ahırında inek sağmak mı? cümleleri açık ve net biçimde kabul edilemez. Bu ifadeler ne eleştiridir ne de fikir beyanıdır. Bu düpedüz aşağılamadır. Kadın üzerinden, kıyafet üzerinden, emek üzerinden kurulan bir kibirdir.
O şalvarlı kadınlar bu ülkenin hafızasında vardır. Tarlada çalışırken vardır. Evinde çocuk büyütürken vardır. Emek verirken vardır. Bu ülkenin yükünü sırtlayan, çoğu zaman adı bile anılmayan kadınlardır onlar. Emekçinin simgesidir o kıyafet. Dolayısıyla bir kadını şalvarı üzerinden küçümsemek, bu ülkenin tarihine de emeğine de hakarettir.
Bu sözlerin savunulacak hiçbir yanı yoktur.
Ama…
Cumhuriyet gibi bir değere sahip bir ülkede yaşıyoruz. Ve bu ülkede kamuda kılık kıyafet yönetmeliği diye bir mevzuat var. Beğeniriz ya da beğenmeyiz, doğru buluruz ya da eleştiririz ama bu bir gerçektir. Kamuda görev yapan herkes bu çerçeveye tabidir. Bu, bir kişinin inancı, kökeni ya da dünya görüşüyle ilgili değildir. Kamusal düzenle ilgilidir.
Kimsenin kıyafetine dil uzatılamaz. Bu tartışma dışıdır. Ama aynı şekilde, kamuda görev yapan birinin de ben istediğim gibi giyinirim deme sınırsızlığı olduğunu düşünmüyorum. Çünkü kamu bireysel alan değildir. Kamu, ortak alandır. Ortak alanın da her zaman kuralları olur.
