Bu ülkede artık sadece zamlar değil, acılar da çok hızlı unutuluyor. Daha çok değil, yakın geçmişte 20 pilotumuzun şehit olduğunu konuşmuştuk. Birkaç gün manşet oldu, birkaç gün ekranlara çıktı. Sonra başka bir gündem geldi. Ve bitti.
Bugün Yalova’da, üç polisimizin şehit olduğu haberini okuyoruz. Saatler süren bir çatışma, büyük bir güvenlik zafiyeti, ağır bir kayıp… Ama içimde buruk bir his var: Bunun da ömrü çok kısa olacak. Çünkü bu ülkede gündem, şehitlerden daha hızlı değişiyor. Bugün ekranlarda kimler var? Ela Rumeysa Cebeci, Saadettin Saran… Kim ne demiş, kim kiminle tartışmış, kim ne paylaşmış gibi haberler. Saatlerce bunları konuşabiliyoruz. Sosyal medyada sayfalarca tartışma dönüyor. Ama şehitlerin adı, çoğu zaman soyadına bile gelmeden geçiliyor. Düşünebiliyor musunuz hemde Yalova’da 6 saat polisle çatışabilecek kadar yığınak yapmışlar. İnanılır gibi değil. Ama biz bunu konuşmak yerine neler konuşuyoruz.
Asgari ücret zammı açıklandığında da aynı şey oldu. Geçinilir mi, yetmez mi tartışmaları birkaç gün bile sürmedi. Ardından elektrik, kira, gıda zamları geldi. Zamlar kaldı, konuşması gitti. Unuttuk.
Bugün üç polisimiz şehit oldu. Yarın yine başka bir gündem çıkacak. Bir dizi, bir kavga, bir magazin başlığı… Ve korkarım ki bu üç şehit de, diğerleri gibi, sessizce arşive kaldırılacak. En tehlikelisi de bu zaten ölümden değil, alışmaktan korkmak gerekiyor.
Şehit haberlerini olağan karşılayan bir toplum haline geldik. “Yine mi?” demiyoruz belki ama “her zamanki gibi” hissi yerleşti içimize. Oysa her şehit, bu ülkenin vicdanında kapanmaması gereken bir yaradır. Unutmak, sadece hatırlamamak değildir. Unutmak; sorgulamamak, hesap sormamaktır. Bir daha olmaması için hiçbir şey yapmamaktır.
Bu üç polisimiz unutulursa, geçtiğimiz günlerde şehit olan yirmi pilotumuzun unutulduğu gibi. Bir sonrakini konuşmak zorunda kalacağız. Ve o zaman mesele terör değil, bizim hafızamız olacak. Başımız sağ olsun.
