Mardin’in Nusaybin ilçesinde yaşanan olay, sadece bir güvenlik zafiyeti olarak geçiştirilemeyecek kadar ağırdır. Polis barikatlarını aşan bir grubun, ellerinde Öcalan bayraklarıyla sınır hattında dalgalanan Türk bayrağını indirmesi; bir provokasyonun ötesinde, devletin sembollerine yönelmiş açık bir meydan okumadır.
Bu ülkenin bayrağı, herhangi bir bez parçası değildir. Mustafa Kemal Atatürk’ün yıllar önce söylediği gibi,
'Bayrak, bir milletin onurudur.'
Ve onur, ihmalle, sessizlikle ya da alışkanlıkla teslim edilemez.
Bu olayda asıl sorulması gereken soru şudur: Bir grup, sınır hattında, güvenlik güçlerinin kurduğu barikatları aşabiliyorsa, sorun sadece o grupta mı, yoksa göz yuman, geç fark eden ya da büyütmeyelim diyen anlayışta mı? Bayrağın indirilmesi, yalnızca fiziksel bir eylem değildir. Bu, devletin egemenlik iddiasına yönelmiş sembolik bir saldırıdır. Üstelik bu saldırının, Türkiye’nin en hassas bölgelerinden birinde gerçekleşmesi, meselenin ciddiyetini daha da artırmaktadır.
Eleştirilmesi gereken bir diğer nokta da toplumsal reflekslerdir. Böyle anlarda aman gerginlik olmasın diyerek susmak, meseleyi yatıştırmaz; aksine benzer girişimlerin önünü açar. Çünkü devlet, kararlılığını sadece kanunla değil, duruşla da gösterir. Kimsenin düşüncesi nedeniyle yargılanmadığı bir ülkede yaşamak hepimizin ortak dileğidir. Ancak düşünce özgürlüğü, bir ülkenin bayrağını indirmeyi, sınır hattında güç gösterisi yapmayı kapsamaz. Bu, özgürlük değil; açık bir meydan okumadır.Bugün Nusaybin’de indirilen sadece bir bayrak değildir. Eğer gereken siyasi, idari ve hukuki karşılık verilmezse, yarın indirilen şey ortak yaşam irademiz olur.
Devletin görevi, sadece bayrağı yeniden göndere çekmek değil; o bayrağın bir daha kimsenin elini uzatamayacağı kadar güçlü bir iradeyle orada kalmasını sağlamaktır. Çünkü bayrak düşerse, sözü düşer; söz düşerse, birlik yara alır. Ve bir millet, onurunu tartışmaya açtığı gün, her şeyi tartışmaya açmış olur.
