menüler
HAVA DURUMU

İnsanlığımızdan Vazgeçmeyelim!

Berna UTAŞ
Berna UTAŞ
31 Aralık 2018, Pazartesi
KENDİMDEN, insanlığımdan utandım. Akşam iş çıkışı saatlerinde otobüsler ve metrolar malumunuz tıka basa dolu oluyor.
 
Bende geçen gün akşam işimden çıkıp her zaman ki gibi metroya bindim.
 
Tabii ki benimde ilk baktığım oturacak boş bir yer var mıydı?
 
O saatlerde elbette bu mümkün değil.
 
Çekildim bir kenara ayakta gidiyorum.
 
Bir durak sonra yaşlı bir amca bindi. Sanırım hayatın zor koşulları yüzünden o yaşına rağmen halen çalışmak zorunda. Bir müddet ayakta gittikten sonra olduğu yere oturdu.
 
Etrafıma şöyle bir bakındım.
 
En az on beş tane lise öğrencisi oturuyor. Herkesin elinde bir cep telefonu, teknolojinin içine gömülmüşler.
 
Tabiri caiz ise dünya umurlarında değil.
 
Hiç kimsenin aklından kalkıp yer vermek gibi bir düşünce geçmiyor. O amcanın orada herkesin ayaklarını bastığı yerde oturması kimseyi rahatsız etmiyor!Kendimi ne kadar zor tuttuğumu anlatamam.
 
Gerçekten toplum olarak biz ne yapıyoruz?
 
Ne zamandır bir birimize karşı bu kadar duyarsız olduk. Ne zamandır etrafımızda olan bitenlere karşı gözlerimizi yumar olduk? Hani babaannelerimiz filan anlatırlardı yaaa. Sanırım gerçekten öyle. Eski zamanlarda insanlar bir birlerine daha çok kıymet veriyorlardı. Önümüzdeki on yılı hiç düşünmek bile istemiyorum.
Orada oturan gençler hepimizin geleceği. Etrafına bile bu kadar duyarsız yetişen gençlerden, geleceğimiz için bir şeyler umut etmek sanırım çok yanlış....
 
Hep gençler diyoruz da Konya’da yaşanan intihar olayını da halen unutmadım. O babanın yaşadığı dram, çaresizliğinin sonucu
kendi hayatından vazgeçmesi! Geride hem annesiz hem babasız kalan o çocuklar. Ya bundan sonra o çocukların yaşayacakları. Babaları için bir şeyler yapamadık, bari evlatları için yapalım...
 
Ahhhh bizler bütün bunların yükünden nasıl kurtulacağız? İnsanlığımız nerede kaldı? Kelimelerin artık bittiği
yer...

En Çok Okunan Yazıları

DİĞER YAZILAR
Copyright 2016 Tüm Hakları Saklıdır